دیدار

     باید بهار باشی و پاییز می شوی

                                                 مشتی مداد رنگی نوک تیز می شوی

     با چشم بسته می کشی و می خراشی ام

                                               تا با درخت  و دهکده از هم بپاشی ام

     باران به چشم های ترم می زند هنوز

                                             حال و هوای تو به سرم می زند هنوز

     آن چشم ها...که بر سر دل شرط می کنند

                                             گاهی حواس شعر مرا پرت می کنند

     باید  دوباره ابر شوم...پر در آورم...

                                            از چشم های نا بلدت سر در آورم...

     ابری که زیر پنجره ها تار می زند

                                           در من شبانه روز ، تو را جار می زند

     کم نیستی...بیا که فراوان ببینمت

                                         بی چـــتـــر در همایش باران ببینمت

     گاهی چرا چُــنانـی و گاهی چرا چنین؟

                                        از پیش بینی تو عاجـزم...همین !

 

/ 3 نظر / 8 بازدید