...

  تو را دوست دارم

  که همه فکر می کنند در آسمانی...

  اما فقط من می دانم...

  که خانه ی تو...

  در آسمان نیست...

   در انگشت های کوچک من اسـت...

   و گـوشه ی سـمـت راسـت قـلـبم

   که در آن

    میدانــی است

   و فــواره ای

   و نــیــمــکــتــی

    و روی نیمکت

   تو  نشسـته ای

   با تسبیح بلند فیروزه ات...

   و دعاهایـت...

    لطـفاً زنده بمان...

     و عروسی من را ببین...

     می خواهم بر نیمکتی که از چوب های خدا ساختم...

       برای خوشبختــی ام دعا کــنــی...!

/ 0 نظر / 19 بازدید